خانه > مکتوبات > اشعار یمانیون > ای احمد الحسن، نکند جا گذاری‌ام!

ای احمد الحسن، نکند جا گذاری‌ام!

تنها قرار دم به دمِ بی قراری‌ام
بی تو دلم گرفته، چو ابر بهاری‌ام

بارانِ دیده، بغض مرا وا نمی‌کند
دائم به روز و شب ز جهانی فراری‌ام

صد درد‌ غربت و‌ غم، صد طعنه‌ی رقیب
زخمی به سینه شد، تو نیایی به یاری‌ام؟

بر حال و روز عاشق مضطر عنایتی
شاها گدای کوی تو با آه و زاری‌ام

هر چند قابلیت دل، کمترین حد است
ای احمد الحسن، نکند جا گذاری‌ام؟!

احمد، گدایی درتان افتخار ماست
شاهم، اگر چه شهره به فقر و نداری‌ام…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *