چرا عذاب نازل می‌شود؟

بسم الله الرحمن الرحیم

چرا عذاب نازل می‌شود؟

این روزها با شیوع ویروس جدید «کرونا»، بسیاری از مردم جهان به کلیدواژۀ آشنای «آخرالزمان» فکر می‌کنند! آری امروز این ویروس مرگ‌بار شرق تا غرب عالم را درنوردیده و فارغ از قربانی‌هایی که هر روز می‌گیرد، هراسی کم‌سابقه، بلکه بی‌سابقه را در دل مردم جهان ایجاد کرده است.

اما گسترش کرونا تنها حلقه‌ای از زنجیرۀ حوادث تلخ این سال‌هاست. وقوع جنگ‌ها، سیل‌ها، زلزله‌ها، آلودگی‌های بی‌سابقۀ زیست‌محیطی، آتش‌سوزی‌ها، بحران‌های اقتصادی و سیاسی، خروش بی‌حاصل ملت‌ها علیه حاکمیت‌های فاسد، همه و همه تابلویی از آخرالزمان وعده‌داده‌شده در ادیان را پیش چشم مردمان ترسیم کرده است.

بسیاری از مردم در خلوت خویش به این فکر می‌کنند که آیا خدا ما را فراموش کرده است؟ یا با ما سرِ دشمنی دارد؟ چرا به عذاب الهی گرفتار شده‌ایم؟ راه‌حل چیست و چه‌کار می‌توان کرد؟
شما چه فکر می‌کنید؟ واقعاً چه هنگام خدا مردمی را عذاب می‌کند؟ اغلب مردم پاسخ این سؤال را به‌صورت فطری می‌دانند … بله، وقتی که ظلم و عصیان در میان مردم زیاد شود؛ اما قرآن یک نکتۀ مهم را به ما یادآور می‌شود:

( … وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا)
(… و ما هیچ‌گاه عذاب نکرده‌ایم، مگر اینکه فرستاده‌ای را برانگیخته باشیم!). (اسراء، 15)

آری، خدای متعال به‌ویژه به هنگام اوج گرفتن انحراف و فساد، فرستاده‌ای را برای انذار و اصلاح جوامع می‌فرستد و چون مردم، آن فرستاده را انکار و تمسخر می‌کنند، عذابی بزرگ و ریشه‌کن‌کننده بر آنان فرو می‌فرستد.

اما خدای رحمان، پیش از این عذاب بزرگ، سختی‌ها و عذاب‌هایی کوچک‌تر نازل می‌کند، تا شاید مردم به خود بیایند و به‌سوی خدا و فرستاده‌اش بازگردند؛ سپس مدتی نعمت و راحتی برای آنان فراهم می‌کند تا در شهوات دنیایی خویش بیشتر فروروند؛ آنگاه ناگهان و بی‌خبر، عذاب نابودگر را نازل می‌کند!

(وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَبِيٍّ إِلَّا أَخَذْنَا أَهْلَهَا بِالْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ * ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى عَفَوْا وَقَالُوا قَدْ مَسَّ آبَاءَنَا الضَّرَّاءُ وَالسَّرَّاءُ فَأَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لا يَشْعُرُونَ)
(و ما هيچ پيامبری را به‌سوی هيچ شهری نفرستاديم مگر آنکه ساکنانش را به ‌سختی و عذاب گرفتار کرديم تا مگر به زارى درآيند * سپس جای بلا و محنت را به خوشی و خوبی سپرديم تا شمارشان افزون شد و گفتند: آن‌ها پدران ما بودند که دچار سختی و بيماری شدند. ناگهان آنان را بی‌خبر فروگرفتيم). (اعراف، 94 و 95)

همان ‌طور که می‌دانید، روایات فراوانی در بیان نزول عذاب‌های گوناگون پیش از ظهور امام زمان (ع) وارد شده است که اینک مردم، تحقق بسیاری از آن‌ها را به چشم خویش می‌بینند!

اما مگر قبل از ظهور امام زمان(ع) فرستاده‌ای الهی به‌سوی مردم می‌آید؟
بله، این فرستاده دقیقاً همان یمانی موعودی است که امام باقر(ع) فرمود: «شما را به صاحبتان فرامی‌خواند.» و «هرکس از او سرپیچی کند اهل آتش است!» (غیبت نعمانی، باب 14، ح 13)

آیا وقت آن نرسیده است که پیش از نزول عذاب ریشه‌کن‌کنندۀ الهی، به‌سوی خدا و وصی و فرستادۀ امام مهدی (ع) بازگردیم؟ سید احمدالحسن (ع) سال‌هاست که با دلایلی آشکار، از طرف امام عصر (ع) به‌عنوان یمانی آل‌محمد (ع) و زمینه‌سازِ بزرگِ ظهور به‌سوی مردم آمده است.

سید یمانی (ع) در پاسخ به سؤالی ضمن بیان ادلۀ دعوت، چنین هشدار می‌دهند:
«… آیا این وضعیتی که شما امروز در آن گرفتار شدید، عذابی از جانب خداوند نیست؟! در خلوت خود می‌گویید که عذابی الهی است، ولى مى‌ترسيد به زبان اقرار کنید تا مبادا به شما بگویند که این احمدالحسن، فرستاده‌شده از سوی امام مهدی‌(ع) و این رسالت، رسالتی الهی است؛ در حالی که خداوند می‌فرماید: (وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولاً: و ما هیچ‌گاه عذاب نکرده‌ایم، مگر اینکه فرستاده‌ای برانگیخته باشیم!)… .» (پاسخ‌های روشنگرانه، ج‌2، س‌111)

فراموش نکنیم:
نجات ما در بازگشت به‌سوی خدا و حجت‌های اوست.

پی‌نوشت:
جهت مطالعۀ بیشتر دربارۀ اسباب نزول عذاب؛ به جلد دوم کتاب «روشنگری از دعوت‌های فرستادگان»، نوشتۀ سید احمدالحسن (ع) مراجعه کنید.