آخرین خبرها
خانه > دین آخرالزمان > هشدارهایی دلسوزانه نسبت به عذابی بزرگ

هشدارهایی دلسوزانه نسبت به عذابی بزرگ

گسترش روز‌افزون ویروس مرگ‌بار «کرونا»، بسیاری از مردم را به این اندیشه فروبرده است که نازل‌شدن این همه بلای پی‌درپی نمی‌تواند بی‌معنا باشد. خیلی از آن‌ها در دل آرزو می‌کنند که ای کاش منجیِ موعود ادیان از راه می‌رسید و با اصلاح انحراف‌ها و فسادها، به همۀ این عذاب‌ها خاتمه می‌داد!

گسترش روز‌افزون ویروس مرگ‌بار «کرونا»، بسیاری از مردم را به این اندیشه فروبرده است که نازل‌شدن این همه بلای پی‌درپی نمی‌تواند بی‌معنا باشد.خیلی از آن‌ها در دل آرزو می‌کنند که ای کاش منجیِ موعود ادیان از راه می‌رسید و با اصلاح انحراف‌ها و فسادها، به همۀ این عذاب‌ها خاتمه می‌داد!(سید احمدالحسن ع وصی وفرستاده امام مهدی ع)
اما آن‌ها اغلب از این هشدار بزرگ قرآن غافل‌اند: (… و ما هیچ‌گاه عذاب نکرده‌ایم، مگر آنکه فرستاده‌ای برانگیخته باشیم!) (اسراء، ۱۵)
سنت‌های الهی هیچ‌گاه تغییر نمی‌کند؛ پس هم‌اکنون نیز باید خدای متعال فرستاده‌ای به‌سوی ما فرستاده باشد؛ اما مگر پیش از ظهور امام زمان (ع)، فرستاده‌ای الهی به‌سوی مردم می‌آید؟ بله، این فرستاده دقیقاً همان یمانی موعودی است که امام باقر(ع) فرمود: «شما را به صاحبتان فرامی‌خواند.» و «هرکس از او سرپیچی کند اهل آتش است!» (غیبت نعمانی، باب ۱۴، حدیث ۱۳)
آری، و اساساً نزول عذاب‌های پیش از ظهور، دلیلی ندارد جز تکذیب فرستاده‌‌ای الهی. اهل‌بیت(ع) بارها از این مصیبت‌ها و عذاب‌ها یاد کرده بودند؛ به‌عنوان نمونه، به این روایت شریف از امام باقر(ع) توجه کنید:
«… إِنَّهُ لاَ بُدَّ أَنْ یَکُونَ قُدَّامَ ذَلِکَ اَلطَّاعُونَانِ اَلطَّاعُونُ اَلْأَبْیَضُ وَ اَلطَّاعُونُ اَلْأَحْمَرُ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ وَ أَیُّ شَیْءٍ هُمَا فَقَالَ أَمَّا اَلطَّاعُونُ اَلْأَبْیَضُ فَالْمَوْتُ اَلْجَارِفُ وَ أَمَّا اَلطَّاعُونُ اَلْأَحْمَرُ فَالسَّیْفُ …»
« … ناگزیر پیش از وقوع آن، دو طاعون روى خواهد داد: طاعون سفید و طاعون سرخ. عرض کردم: فدایت گردم آن دو چه هستند؟ فرمود: طاعون سفید مرگ همه‌گیر و عمومى است و اما طاعون سرخ همان شمشیر (کشتار گسترده با سلاح) است … .»(غیبت نعمانی، ص ۲۸۹)
یا این روایت از امام صادق(ع) که فرمودند:
«لاَ یَکُونُ هَذَا اَلْأَمْرُ حَتَّى یَذْهَبَ ثُلُثَا اَلنَّاسِ فَقُلْنَا إِذَا ذَهَبَ ثُلُثَا اَلنَّاسِ فَمَنْ یَبْقَى فَقَالَ أَمَا تَرْضَوْنَ أَنْ تَکُونُوا فِی اَلثُّلُثِ اَلْبَاقِی»
«امر ظهور واقع نمى‌شود تا اینکه دوسوم مردم از بین بروند. عرض کردیم: وقتى دو‌سوم مردم از بین بروند، پس چه کسى باقى مى‌ماند؟ حضرت فرمودند: آیا شما راضى نمى‌شوید که جزو یک‌سوم باقى مانده باشید؟» (غیبت طوسی، ص ۳۳۹)

سید احمدالحسن‌(ع) سال‌هاست که با دلایلی آشکار، از طرف امام عصر (ع) به‌عنوان یمانی آل‌محمد (ع) و زمینه‌سازِ بزرگِ ظهور به‌سوی مردم آمده و طلب یاری کرده‌اند.

سید یمانی (ع) بارها نسبت به وقوع عذاب بزرگ الهی هشدار داده‌اند؛ اما متأسفانه اغلب مردم در غفلت خویش غوطه‌ور بوده‌اند. ایشان در سال ۱۳۸۴، در خطبۀ «نصیحتی به طلبه‌های حوزه‌های علمیه در نجف اشرف و در قم و در هر منطقه‌ای از زمین» فرموده بودند:
«… و اگر نیت شما این است که با حسینِ این زمان [ع] پیمان‌شکنی کنید، و اگر ظلم به خود را برگزیده‌اید، به شما هشدار می‌دهم و شما را بر حذر می‌دارم از عذاب خداوند سبحان‌و‌متعال در دنیا و آخرت، و هیچ عذر و بهانه‌ای برای شما باقی نیست.
و من ـ‌و از منیّت به خدا پناه می‌برم‌ـ برای زود فرارسیدن عذاب و نازل‌شدن آن دعا نمی‌کنم؛ هرچند عذاب را می‌بینم که بر شما سایه افکنده است؛ و صبر خواهم کرد، حتی اگر خداوند هزار سال هم بخواهد، تا اینکه وقت امری که انجام‌شدنی است فرارسد.»
ایشان چند سال بعد در پاسخ به سؤالی فرمودند:
«در خصوص وقوعِ یک رویداد بر روی زمین و نزول عذابی برای مردمِ زمین، این چیزی است که نسبت به آن هشدار داده‌ام و خداوند هر‌آنچه بخواهد انجام می‌دهد، و قبل و بعد از هرچیز، امر به خدا بازمی‌گردد، خواه سبب این عذاب، نزدیک‌شدن یک ستاره باشد یا برخوردِ شهاب‌سنگ یا یک سیّارک یا هرچیز کیهانی دیگر. این امرِ خداوند است و این همان طوفان دوم است که شاید موجب هلاکت بیشتر مردم زمین بشود و خداوند هرآنچه بخواهد انجام می‌دهد… .»(پاسخ‌های روشنگرانه، ج۵، س۴۷۱)
ایشان همچنین در پاسخ شخصی که از نشانه‌های فرارسیدن قیامت [صغرا] که قبل از امام مهدی (ع) ظاهر می‌شود سؤال کرده بود، فرمودند:
«اگر خداوند بخواهد نشانه‌های بزرگی را خواهید دید و چیز زیادی از آن‌ها باقی نمانده است و چه بسا دوسوم مردم یا بیشتر هلاک شوند.» (پاسخ‌های روشنگرانه، ج‌۴، س‌۳۴۷)

فراموش نکنیم:
نجات ما در بازگشت به‌سوی خدا و حجت‌های اوست.

همچنین ببینید

مؤمن نباید ادعا کند که من با‌ایمانم و از عذاب نجات پیدا می‌کنم. نه! بلکه باید دست خدا را بگیرد.بایدهر روز تضرع و زاری کند و از خداوند بخواهد که او را نجات دهد وازاین عذاب رهایی بخشد؛نه اینکه بگوید من ایمان آورده‌ام و ایمان من عذاب دنیوی را از من برخواهد داشت.نه! این‌طور نیست! (سید احمدالحسن ع وصی و فرستاده امام مهدی ع)

فراگیری عذاب

آیا ایمان به‌تنهایی در برابر عذاب الهی ضامن نجات است؟! قرآن چه می‌گوید؟! پیش از …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *